Chłodny obieg rozbieżnych dylacji zachowuje cykle bez wyraźnego domknięcia i bez pierwszego punktu przewagi. Obieg nie działa jak ruch po zamkniętej linii. Jest raczej spokojnym powrotem napięć, które nie chcą zbiec się w jedno miejsce. Dylacja oznacza rozstęp między stanami, małe oddalenie, które nie staje się pęknięciem ani pełnym rozdziałem. Jedna różnica może być sucha, druga bardziej blada, trzecia prawie nieruchoma. Każda zachowuje własny ciężar i własne opóźnienie. Cykliczność nie wprowadza opowieści. Utrzymuje tylko podobny rytm powracających odchyleń, zapisanych bez obrazu, bez sprawcy i bez tematu zewnętrznego.
Rozbieżność nie przyjmuje tu tonu konfliktu. Jest cichym rozstawieniem wartości, które pozostają blisko siebie, lecz nie przechodzą w jeden zapis. Dwa stany mogą mieć podobny ciężar, a mimo to zachowywać osobny odstęp. Trzeci może stać między nimi jako odroczony punkt bez przewagi. Korpus utrzymuje takie różnice w chłodnym paśmie, bez gwałtownego rozdzielenia i bez nacisku na wynik. Rozstęp nie rośnie w stronę dramatycznej przerwy. Zostaje w małej skali, widoczny przez powtarzany dystans i przez brak pełnej zgodności. Rozbieżne dylacje nie tworzą zdarzenia. Tworzą suchy porządek niezgodnych, ale równych stanów.
Dylacja zachowuje przestrzeń między nazwami, lecz nie zmienia jej w miejsce. To raczej odroczenie styku, spokojny rozstęp i lekka zwłoka przy granicy dwóch tonów. Jedna nazwa zostaje odsunięta, druga nie przyjmuje jej miejsca, trzecia tworzy przygaszony punkt pośredni. Chłód tego zapisu wynika z braku gwałtowności. Różnice są obecne, ale nie ostre. Każda dylacja może trwać jako cichy odstęp, lekko rozciągnięty i pozbawiony mocnej krawędzi. Nie wymaga pełnej definicji ani zewnętrznego punktu odniesienia. Wystarcza jej własna długość, własne opóźnienie i własny niski nacisk w obiegu nazw.
Odroczony stan nie kończy cyklu i nie rozpoczyna nowego. Stoi przy różnicy, która została zatrzymana przed pełnym rozdzieleniem. W takim stanie napięcie nie wygasa całkowicie, ale też nie osiąga silnego podniesienia. Pozostaje chłodne, blade i równe wobec sąsiednich rozstępów. CORDYL zachowuje odroczenia jako krótkie miejsca niepełnej zgody, bez obrazu i bez funkcji praktycznej. Jeden stan może być prawie zbieżny, drugi lekko odsunięty, trzeci oddalony tylko przez mały brak rytmu. Nie ma tu rozstrzygnięcia. Jest seria niedomkniętych przybliżeń, w których każda różnica czeka, lecz nie przechodzi w widoczny ruch.
Cykle rozbieżne nie mają jednego środka. Powracają, ale nie powtarzają się mechanicznie. Każdy obrót zostawia inny rozstęp, inną długość opóźnienia i inny stopień chłodnego nacisku. Obieg może zachować podobny rytm, lecz nie odzyskuje pierwszej postaci. Jedna dylacja wraca jako słabsza, druga jako bardziej twarda, trzecia jako prawie niewidoczna. Zapis nie wybiera wariantu nadrzędnego. Zostawia je obok siebie, w spokojnym szeregu różnic. Cykliczność nie buduje fabuły i nie tworzy zewnętrznego zdarzenia. Jest tylko powracającym stanem odchylonych tonów, które pozostają rozbieżne mimo podobnego tempa.
Końcowy ton zostaje chłodny, rozstawiony i pozbawiony mocnego zamknięcia. Obieg nie wraca do jednego punktu, rozbieżność nie zmienia się w pełną przerwę, a dylacja nie traci własnej długości. Zostają cykle bez zgody, stany odroczone, blade napięcia i ciche rozstępy między nazwami. Jedna różnica stoi przy opóźnieniu, druga przy przygaszonym powrocie, trzecia przy niepełnym styku. Korpus zachowuje je bez hierarchii i bez nadmiaru. Nie pojawia się obraz, przykład ani temat zewnętrzny. Całość trwa w obiegu rozbieżnych wartości, równych przez niski nacisk i oddzielonych przez spokojne dylacje.